Ιστορίες που πονάνε

Ιστορίες που πονάνε!

Ιστορίες που νομίζεις ότι δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν στη Κύπρο του 2025!

Ευτυχώς οι περιπτώσεις αυτές είναι λίγες, αλλά είναι καλά να τις επισημαίνουμε για να

εκλείψουν εντελώς.

Ο σεβασμός στους εργαζόμενους είναι θεμελιώδες υποχρέωση και ηθική ανάγκη!

Το υγιές εργασιακό περιβάλλον δεν πρέπει να υπάρχει στις διακηρύξεις και στις ομιλίες μόνο

αλλά πρέπει να εφαρμόζεται στη πράξη και να γίνει κουλτούρα.

Οι αρνητικές συνέπειες ενός τοξικού εργασιακού περιβάλλοντος δεν επηρεάζουν μόνο τον

εργαζόμενο, αλλά δυστυχώς και το οικογενειακό του περιβάλλον και γενικότερα την κοινωνία

που ζούμε.

«Μαμά γιατί είσαι στεναχωρημένη? Πάλι αυτός ο Διευθυντής ?» ερωτήσεις στη μαμά από ένα

παιδί 7 χρονών.

Η απάντηση της μαμάς «όχι παιδί μου καλά είμαι μην ανησυχείς πήγαινε να παίξεις»

Πηγαίνει το παιδί να παίξει, αλλά πονάει!!! Πονάει που βλέπει την μαμά να υποφέρει και δεν

μπορεί να την βοηθήσει. Στη ψυχή του αρχίζουν να γεννούνται και να συνδυάζονται η δουλειά

με την τυραννία, ο Διευθυντής με την εξουσία με τον πόνο και την στεναχώρια.

Κάθε φορά που θα μιλήσετε σε ένα εργαζόμενο σκεφτείτε…. Δεν μιλάτε μόνο σε αυτόν αλλά

μιλάτε στην οικογένεια μιλάτε στη κοινωνία του σήμερα αλλά και του αύριο!!!

Παρακαλώ κοινοποιείστε αν συμφωνείτε. Να γίνουμε συνεργοί για ένα καλύτερο κόσμο!